Η ομάδα των 36 παικτών και η λίστα τραυματισμών
Ο Codie Taylor θα είναι ξανά καπετάνιος των All Blacks τον Νοέμβριο, καθώς ο Dave Rennie και οι συνεργάτες του, ο Sir Graham Henry και ο Neil Barnes, ανακοίνωσαν την ομάδα για τους τελευταίους αγώνες της χρονιάς της Νέας Ζηλανδίας.
Πρώτα απ’ όλα, το μέγεθος του ρόστερ είναι μεγαλύτερο από ό,τι πολλοί περίμεναν. 36 παίκτες θα ταξιδέψουν στο Ηνωμένο Βασίλειο για τους αγώνες με Σκωτία, Ουαλία και Αγγλία, πριν από το τελικό Σαββατοκύριακο.
Παρόλο που η ομάδα παραμένει δυνατή στα χαρτιά, οι τραυματισμοί έχουν χτυπήσει σκληρά. Εκτός δράσης βρίσκονται οι Samisoni Taukei’aho (γάμπα), Shannon Frizell (γόνατο), Tyrel Lomax (αυχένας), Leroy Carter (αστράγαλος), Ruben Love (αστράγαλος), Ardie Savea (ώμος), Luke Jacobson (αγκώνας), Caleb Clarke (ώμος), Ollie Norris (γόνατο) και Billy Proctor (ώμος). Επιπλέον, ο Simon Parker αποχώρησε από την ομάδα για προσωπικούς λόγους.
Μέσα σε αυτή τη συνεχώς αυξανόμενη λίστα τραυματιών, ο Rennie άφησε εκτός τους Patrick Tuipulotu και Du’Plessis Kirifi, ενώ παρέκαμψε αρκετούς παίκτες που ξεχώρισαν στο NPC, μεταξύ των οποίων και ο σκόρερ της Tasman Kyren Taumoefolau.
Η σύνθεση έχει αρκετά οικείο χαρακτήρα. Ο Taylor συνοδεύεται από τους Asafo Aumua και George Bell ως επιλογές στην τρίτη θέση. Οι πιλιέρ είναι οι Ethan de Groot, George Bower, Xavier Numia, Fletcher Newell και Pasilio Tosi, ενώ ο Saula Ma’u, ακαπνίστος τρίτος πιλιέρ, έρχεται στη θέση του Lomax.
Μετά την επιστροφή του απέναντι στην Αυστραλία, ο Scott Barrett βρίσκεται ανάμεσα στους δεύτερους γραμμές μαζί με τους Josh Lord, Fabian Holland και Tupou Vaa’i. Ο Jamie Hannah συμπεριλαμβάνεται για πρώτη φορά σε ρόστερ των All Blacks, αφού είχε υπάρξει μέχρι τώρα κάλυψη για τραυματισμούς.
Τα αποθέματα στις τρίτες γραμμές έχουν αραιώσει μέσα στη χρονιά, όμως ο Rennie διαθέτει ισχυρή ομάδα ταλέντων. Ο Anton Segner συνεχίζει μετά από μια εξαιρετική χρονιά στο υψηλότερο επίπεδο. Οι Peter Lakai και Wallace Sititi προσφέρουν ευελιξία στο τρίο των οπισθοφυλάκων, ενώ ο Ethan Blackadder επιστρέφει μετά από τον τραυματισμό που τον κράτησε εκτός των δύο Tests με την Αυστραλία.
Υπάρχουν δύο νέα πρόσωπα από τους Crusaders, ο Leicester Fainga’anuku και ο Christian Lio-Willie. Ο πρώτος επιστρέφει επειδή οι τραυματισμοί του στέρησαν την ευκαιρία να αγωνιστεί στη σειρά Rugby’s Greatest Rivalry και στους διεθνείς αγώνες του Ιουλίου. Ο δεύτερος κερδίζει την πρώτη του κλήση επί Rennie, μετά από δύο χρόνια απουσίας από την ομάδα, αφού είχε κάνει ντεμπούτο υπό τον Scott Robertson το 2024.
Οι εννιάρηδες είναι οι ίδιοι τρεις που χρησιμοποίησε ο Rennie για μεγάλο μέρος της χρονιάς: οι Cam Roigard, Kyle Preston και Cortez Ratima. Ο Damian McKenzie βρίσκεται στη λίστα των δεκαριών και πιθανότατα θα αγωνιστεί απέναντι στη Σκωτία. Η ομάδα ενισχύεται και από την αποκατάσταση του Richie Mo’unga, ο οποίος πιθανότατα θα επιστρέψει απέναντι στην Ουαλία ή την Αγγλία. Ο Josh Jacomb είναι τρίτη επιλογή στο άνοιγμα και θα μπορούσε να κάνει το ντεμπούτο του στο Test, αφού έπαιξε στην περιοδεία Rugby’s Greatest Rivalry.
Στα κέντρα δεν υπάρχουν αλλαγές. Οι Jordie Barrett, Quinn Tupaea, Timoci Tavatavanawai και Anton Lienert-Brown παραμένουν στη λίστα. Ο Chay Fihaki είναι η κύρια νέα προσθήκη στα τρίτα, μετά τον τραυματισμό του Carter, και θα ανταγωνιστεί για μια θέση στο φτερό τους Will Jordan, Fehi Fineanganofo, Rieko Ioane και Josh Moorby. Ο Beauden Barrett είναι επιλογή τόσο για το φουλ μπακ όσο και για το άνοιγμα.
Το παιχνίδι που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα
Πέρυσι ο Rassie Erasmus έκανε το υβριδικό του πείραμα, βάζοντας τον Andre Esterhuizen στον πάγκο για το παιχνίδι με τους Barbarians. Συνήθως μεσοκέντρος, ο Esterhuizen έχει χρησιμοποιηθεί έκτοτε συχνά ως τρίτος γραμμής από τους Springboks. Ο 32χρονος έχει γίνει τακτική επιλογή στον πάγκο, αφού δυσκολευόταν να βρει χρόνο με την εθνική λόγω της παρουσίας του Damian de Allende στο κέντρο.
Η Νότια Αφρική δεν είναι η μόνη χώρα που δοκίμασε αυτή την τακτική. Η Γαλλία το έκανε με τους Sekou Macalou και Oscar Jegou στο παρελθόν, ενώ η Αγγλία έχει προπονήσει τους Ben Earl και Henry Pollock και στις τρεις γραμμές.
Ο Rennie επιθυμεί να κάνει το ίδιο με τον Fainga’anuku, μετά τις εμφανίσεις του στην τρίτη γραμμή των Crusaders φέτος στο Super Rugby Pacific. Ο παίκτης ξεκίνησε τη σεζόν στα τρίτα του Crusaders, σε φτερό και κέντρο, θέσεις όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα του και είχε πάρει προηγουμένως κλήσεις με τους All Blacks. Ωστόσο, το μεγαλύτερο αποτύπωμά του το άφησε φέτος στις οπισθοφυλακές, και εκεί έρχεται η επιστροφή του.
Ένα σπασμένο πόδι τον έκανε αδύνατο για τους αγώνες του Ιουλίου και για τη σειρά Rugby’s Greatest Rivalry. Μετά από δύο ημιχρόνους με την Tasman, επιστρέφει τώρα, και η παρουσία του θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική για τους All Blacks.
Ο Erasmus καθιέρωσε τη διάταξη πάγκου 6-2, την οποία έχουν αντιγράψει πολλές χώρες, εκτός από τη Νέα Ζηλανδία. Μόνο ο Ian Foster είχε παρεκκλίνει από την παραδοσιακή 5-3, στην ήττα από τους Springboks στο Λονδίνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023. Όμως, επειδή ο Fainga’anuku είναι υβριδικός παίκτης, ο Rennie μπορεί να ακολουθήσει μια πολύ λιγότερο ριψοκίνδυνη προσέγγιση, επιλέγοντας μια διάταξη 6-2 που στην ουσία παραμένει 5-3. Η επιρροή του πάγκου γίνεται όλο και πιο σημαντική στο διεθνές ράγκμπι, και αυτό που κάνει τον Fainga’anuku ακόμη πιο επικίνδυνο στο τελικό τέταρτο του αγώνα είναι ότι προσφέρει επιρροή στην τρίτη γραμμή, στα κέντρα αλλά και στο φτερό, κάτι που δεν ισχύει με τον Esterhuizen.
Μια πραγματική δοκιμασία για το βάθος των All Blacks
Όπως αναφέρθηκε, οι All Blacks αντιμετωπίζουν μια πραγματική κρίση τραυματισμών. Οι τρίτες γραμμές έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα, με τους Savea και Jacobson εκτός δράσης. Ωστόσο, η Νέα Ζηλανδία αντιμετώπισε τα δύο Bledisloe Cup Tests χωρίς τους δύο αυτούς παίκτες.
Ο τραυματισμός του Frizell και η αποχώρηση του Parker προσθέτουν ακόμη περισσότερη πίεση στις τρίτες γραμμές, ενώ η απουσία του Lomax επιβαρύνει την πρώτη γραμμή, με τον Tamaiti Williams να έχει χάσει ολόκληρη τη σεζόν. Ο τραυματισμός του Taukei’aho στη γάμπα δίνει ευκαιρία στον Bell, ο οποίος είχε δικό του πρόβλημα πριν από το σφύριγμα της έναρξης της σειράς Rugby’s Greatest Rivalry.
Ο Mo’unga θα λείψει τουλάχιστον από το πρώτο Test, απέναντι στη Σκωτία. Ωστόσο, οι McKenzie και Beauden Barrett συνεργάστηκαν εξαιρετικά απέναντι στους Wallabies ως οι σκηνοθέτες του παιχνιδιού. Παρ’ όλα αυτά, η περιοδεία στο βορρά είναι μια εντελώς διαφορετική πρόκληση, και η συσσώρευση των τραυματισμών βάζει πίεση σε ολόκληρο το ρόστερ.
Ανησυχίες στα στατικά σημεία
Ο Rennie και οι επιλογείς του έκαναν κάποια βήματα για να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες στα στατικά σημεία που εκμεταλλεύτηκαν οι Springboks στη σειρά RGR, με τον Lomax να μένει πίσω στη Νέα Ζηλανδία για τον τραυματισμό του στον αυχένα. Ως παίκτης παγκόσμιας κλάσης όταν είναι στο καλύτερό του, ο Lomax δεν έχει δείξει αυτό το επίπεδο φέτος, και έμεινε εκτός για το καλό της υγείας του και για το καλό του σκραμ των All Blacks.
Το σκραμ δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο στα Tests με την Αυστραλία, κυρίως επειδή και οι δύο πλευρές αντιμετώπιζαν τα στατικά σημεία περισσότερο ως τρόπο επανεκκίνησης του παιχνιδιού παρά ως όπλο. Ωστόσο, η Σκωτία και η Αγγλία έχουν εντελώς διαφορετική προσέγγιση, ιδιαίτερα η δεύτερη. Οι άνδρες του Steve Borthwick μπορεί να είχαν τη χειρότερη Six Nations στην ιστορία τους, αλλά οι κακές εμφανίσεις τους δεν οφείλονταν στο σκραμ, το οποίο ήταν ένα από τα λίγα σημαντικά θετικά της εκστρατείας τους.
Αυτό ήρθε μετά από μια δυνατή σκραμαρίστικη εμφάνιση τον Νοέμβριο και συνεχίστηκε μετά το Six Nations, κατά τη διάρκεια του νότιου σκέλους του Nations Championship. Το σκραμ της Σκωτίας ίσως είναι υποτιμημένο στη διεθνή σκηνή, και τόσο εκείνοι όσο και η Αγγλία θα δουν τα στατικά σημεία ως τομέα όπου μπορούν να πιέσουν τους All Blacks.
Το λάινουτ ήταν επίσης πρόβλημα για τη Νέα Ζηλανδία απέναντι στη Νότια Αφρική, με τους άνδρες του Rennie να ρίχνουν συχνά την μπάλα μπροστά. Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτεθείς από πιο πίσω στα στατικά σημεία, όμως δεν ήθελαν να ρισκάρουν την κατοχή και προτίμησαν να πάνε εκεί όπου πίστευαν ότι μπορούσαν να κερδίσουν την μπάλα.
Η επιστροφή του Scott Barrett στη μαύρη φανέλα βελτίωσε το λάινουτ της Νέας Ζηλανδίας, όμως οι Wallabies κατάφεραν να τους πιέσουν, κερδίζοντας πολλές κλεπτές μπάλες και στα δύο Tests. Αυτό το γεγονός δεν θα διαφύγει της προσοχής των Gregor Townsend, Borthwick και Steve Tandy, που έχουν όλοι εξαιρετικούς άλτες στο λάινουτ.
Ανταμοιβή για τη φόρμα
Κάποιοι θα παραπονεθούν για την απουσία των Lucas Casey και Taumoefolau από το ρόστερ. Ο πρώτος εντυπωσίασε με την Otago στο NPC, ενώ ο δεύτερος σκόραρε 19 φορές σε 11 συμμετοχές με την Tasman.
Ωστόσο, ο Rennie βρήκε χώρο για να ανταμείψει τη φόρμα του NPC στο ρόστερ του, κυρίως με τους Fihaki και Hannah. Ο Fihaki έκανε το ντεμπούτο του ως τελευταία στιγμή αλλαγή στο Bledisloe Cup Test στο Σίδνεϊ, αλλά παραμένει στη λίστα κυρίως χάρη στις εμφανίσεις του στο NPC. Ο Hannah, από την άλλη, ανέβηκε στη σειρά των δεύτερων γραμμών, κάτι που δεν είναι μικρό επίτευγμα, δεδομένου ότι ο Tuipulotu και ο Darry ήταν και οι δύο διαθέσιμοι για επιλογή.
Η επιστροφή του Lio-Willie καλύπτει την ανάγκη για έναν σκληρό, σωματικό τρίτο γραμμής, με τον Parker να παραμένει στη Νέα Ζηλανδία. Ο 28χρονος αξίζει απόλυτα αυτή την κλήση, αφού είχε χάσει οριακά την περιοδεία RGR.
Ο Jacomb είναι επίσης στη λίστα, και αν και αγωνίστηκε μόνο στα τελευταία στάδια της σεζόν του NPC με την Taranaki, ήταν εξαιρετικός στη Νότια Αφρική όταν του δόθηκε η ευκαιρία. Ο Bell, επίσης, ήταν υπέροχος με την Canterbury και αξίζει μια νέα ευκαιρία, αφού ο τραυματισμός του στέρησε μια συμμετοχή στην περιοδεία RGR.